ฟันกรอด
“เช่นนั้นข้าจะป้อนเจ้าเอง!”
เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเนื้อย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ทันที่จะได้กินเข้าไป กลับต้องถูกเจ้าจิ่วเยี่ยนี่เข้ ามานัวเนียเสียก่อน
รอหลังจากที่เขาสงบลงแล้ว จิ่วเยี่ยก็ป้อนเนื้อย่างให้มู่เฉียนซีด้วยตนเอง โดยเขาค่อย ๆ ป้อนเนื้อย่างเข้าไป ในปากของมู่เฉียนซีทีละคำ ๆ
“เนื้อย่างของซีอร่อยเหมือนกันกับซีเลย!” มุมปากของจิ่วเยี่ยยกโค้งขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าอยากที่จะอุดปากของเจ้าเสียจริง ๆ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างดุดัน
“แล้วแต่ซีจะจัดการเลย!”
หลังจากที่ทั้งสองกินกันจนอิ่มหนำสำราญแล้ว มู่เฉียนซีก็ดึงจิ่วเยี่ยเอาไว้พลางกล่าวว่า “ไปเก็บสมุนไพรด้วยกันกับ ข้าเถอะ!”
ยามที่แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องไปบนร่างของของทั้งสอง ก็เป็นตอนที่พวกเขาเก็บสมุนไพรส่วนสุดท้ายเรียบร้อยพอดี
ในปีที่เงียบสงบนี้ ขอเพียงได้จับมือไปด้วยกันกับเจ้าก็พอแล้ว!
