เมื่อท่านไป๋ค้นพบว่านายท่านของพวกเขาเมาแล้ว และไม่เพียงแต่เมาเท่านั้น อีกทั้งยังดูเหมือนว่าเขาจะกำลังฝันดีอ อีกด้วย เขาจึงกล่าวกับตนเองว่า “นี่ผ่านมาก็นานหลายปีแล้ว ส่วนใหญ่ในวันนี้ของทุก ๆ ปี นายท่านมักจะฝันร้ายอย ยู่เสมอ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผ่านไปได้อย่างสบายใจเช่นนี้ แม่นางมู่ผู้นั้นช่างมีความสามารถมากจริง ๆ เลย”
ท้องนภาค่อย ๆ มืดมิดลงอย่างช้า ๆ ส่วนมู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยก็ได้ลงมาจากเขาแล้ว และทั้งสองก็เตรียมกลับกันใน นทันที
หลังจากที่กลับมาแล้ว มู่เฉียนซีก็ได้รู้จากปากของท่านไป๋ว่าคนผู้นั้นดื่มจนเมามาย และได้หลับไปแล้ว
นอกจากนี้ร่างกายของเขายังปกติมากและไม่มีอะไรที่ผิดปกติเลย อีกทั้งยังฝันดีอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว!”
“พวกจูเชว่และชิงหลงยังอยู่หรือไม่? วันนี้ยังไม่ได้ผ่านพ้นไป ข้าว่าจะชวนพวกเขามาเลี้ยงอาหารมื้อค่ำกันอีกสั กมื้อ”
ท่านไป๋ผงะไปเล็กน้อย “วันนี้ก็เป็นวันเกิดของแม่นางมู่อย่างนั้นหรือ?”
“ยังมีคนที่เกิดวันนี้อีกหรือ?” มู่เฉียนซีชะงักงันไปทันที
“มีอยู่คนหนึ่ง แต่แม่นางมู่ไม่รู้จัก ส่วนคุณชายทุกท่านวันนี้ต่างก็ดื่มสุรากันจนเมามายและแยกย้ายกันไปพักผ่อ อน
