“คนงาม เพียงได้เห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรข้าก็วางใจแล้ว แม้จะบาดเจ็บสาหัสก็ยังยอมทรมานตัวเองจนมาหาเจ้าถึงที่นี่ ได้ หลังจากนี้เจ้าจะต้องเฝ้าดูเขาไว้ให้ดี! สถานที่อย่างเหวนรกเช่นนั้นจะไปตามอำเภอใจได้อย่างไรกัน”
ถึงแม้ว่าจะถูกจิ่วเยี่ยรังเกียจ แต่จื่อโยวก็ยังคงไม่ยอมแพ้อยู่ดี และยังคงพูดคุยกับมู่เฉียนซีต่อไปอย่างไม่กล ลัวตายอีกด้วย
มู่เฉียนซีขี้เกียจเกินกว่าจะเห็นด้วยกับจื่อโยว นางกล่าวว่า “ปล่อยเรื่องดีกิเลนไปก่อน เราจะหาไม้เทพแห่งชีวิ ตและหอคอยนิรันดร์ให้เจอก่อน รอหลังจากที่หาหอคอยนิรันดร์เจอแล้ว พวกเราค่อยเอามันไปหากิเลนแห่งนรกเพื่อแก้ แค้นให้จิ่วเยี่ยกัน”
“แต่หากก่อนหน้านั้นเขาคิดที่จะแก้แค้นด้วยตนเอง ก็เตรียมฝันไปได้เลย” เมื่อพูดจบ มู่เฉียนซีก็เหลือบมองไปที่ จิ่วเยี่ยเพื่อเป็นการเตือน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! คนงามเผด็จการที่สุดแล้ว ตกลงตามนี้เลย ข้าจะสั่งให้คนตามหาสิ่งของทั้งสองอย่างนี้อย่างเต็มที่ทันท ที”
ถึงทั้งสองคนจะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แต่เมื่อเห็นสีหน้าของจิ่วเยี่ยที่ค่อย ๆ เย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็คิด ว่าเพื่อชีวิตน้อย ๆ ของตนเองแล้วควรที่จะรีบไปเสียจะดีกว่า
“เช่นนั้นข้าขอตัวไปก่อนดีกว่า! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!
