สียที ข้ารู้สึกว่า าทั้งร่างกายและจิตใจผ่อนคลายไปไม่น้อยเลยทีเดียว” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เพียงแต่ว่าสมกับที่เป็นอ๋องจิ่วเยี่ย เขาจะต้องเคยเล่นหมากรุกมาไม่มากแน่นอน แต่หลังจากที่เล่นไปได้หลายกระดาน น เขากลับสามารถพบจุดสำคัญได้ แม้ว่าถึงจะเล่นต่อไป ข้าก็คงจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าหนูนั่นเอาชนะได้อยู่ดีก็เถอะ ะ แต่ก็คงไม่สามารถฆ่าได้อย่างมีความสุขเช่นนี้อีกแล้ว” และด้วยเหตุนี้เขาจึงรีบบอกว่าจะหยุดทันทีเช่นนี้
“นายท่านไม่ชอบคนรักของแม่นางมู่มากขนาดนี้ หากเจ้านายน้อยเจอคนที่รักเช่นกัน เช่นนั้นเกรงว่านายท่านน่าจะยิ งยากที่จะยอมรับได้นะขอรับ และก็ไม่รู้ว่านายท่านจะทำอะไรลงไปบ้าง?” ท่านไป๋กล่าวอย่างจนปัญญา
“มีใครบ้างเล่าที่จะดีใจหากลูกหัวแก้วหัวแหวนที่ดูแลมาอย่างดีถูกคนอื่นมาแย่งเอาไป หากเป็นลูกสาวสุดที่รักของข ข้า…”
“ไม่ได้ คิดไม่ได้ ทันทีที่คิดข้าก็รู้สึกโมโหจนอยากจะให้แม่หนูน้อยรีบมาช่วยรักษาข้าเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย” เขาพยายามควบคุมตนเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน และประคองความมั่นคงของอารมณ์เอาไว้ให้ได้
“ขออภัยด้วยขอรับนายท่าน! เป็นเพราะเหล่าไป๋พูดจาไร้สาระเองขอรับ”
ในวันนี้ มู่เฉียนซีก็ได้รู้มาว่า คนผู้นั้นไ
