ยุติจุมพิตที่ยาวนานของจิ่วเยี่ยนี้ได้เสียท ที
นางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “มือหนักขนาดนี้ แล้วยังจะมาเอาเปรียบข้าอีกหรือ ได้รับบาดเจ็บก็ต้องรีบรักษาเจ้าไ ไม่รู้หรืออย่างไรกัน?”
ก่อนที่ริมฝีปากบางของจิ่วเยี่ยจะจรดลงมาอีกครั้ง เขาก็กล่าวด้วยเสียงที่แหบแห้งว่า “ยาอยู่บนตัวของซี ไม่ใช่ ว่าตอนนี้ข้ากำลังหามันอยู่อย่างนั้นหรือ?”
“อุ้บ…”
ดวงตาของมู่เฉียนซีเบิกกว้าง คนป่วยที่แหกกฎเช่นนี้ นางสามารถทุบให้หมดสติก่อนแล้วค่อยลากไปได้หรือไม่นะ!
“บัดซบเอ้ย!”
เมื่อเห็นว่านายท่านของเขาต้องการที่จะไปต่อสู้ด้วยตนเอง มันก็ยิ่งทำให้ท่านไป๋เหงื่อแตกพลั่กเลยทีเดียว
เมื่อครู่ที่ชายคนนั้นลงมือ เขาสัมผัสได้ถึงท่าทางที่น่ากลัวอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะว่าเขาออมมือ และต้องการ ที่จะสังหารคุณชายชิงหลงจริง ๆ เขาก็คงไม่มีความสามารถมากพอที่จะรักษาชีวิตของคุณชายชิงหลงจากการลงมือของคนผู นั้นได้เป็นแน่
นายท่านอย่าได้หุนหันพลันแล่นเด็ดขาดเลย!
อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่สามารถหยุดความหุนหันพลันแล่นของนายท่านได้อยู่ดี และนายท่านของเขาก็กล่าวด้วยความโมโหว่ า “ปล่อยแม่หนูเดี๋ยวนี้!”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีแดงระเรือขึ้นมาทันที เขา…พวกเขา…
จิ่
