พร้อมกล่าวว่า “ดื่มยาซะ!”
ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกทอดมองไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “ข้าเป็นคนป่วยนะ ซีจะไม่ป้อนข้าหน่อยหรือ?”
“เจ้าไม่ใช่เด็กเล็กที่กำลังป่วยเสียหน่อย!”
“แต่ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสนี่นา!” จิ่วเยี่ยเอื้อมมือออกไปดึงมู่เฉียนซีมากอดไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็กระซิบข้างห หูของนางว่า “บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าซีควรจะดูแลข้าเป็นพิเศษอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าคิดถึงเจ้า ข้าอยากที่จะสัมผัสกลิ่นอายของซีอยู่ตลอดเวลาเลย”
ใบหูของมู่เฉียนซีเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เจ้าหมอนี่จะกินยาเข้าไปง่าย ๆ ไม่ได้หรืออย่างไรกันนะ? ช่างมีความคิดที่ สกปรกจริง ๆ เลย
เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสมากจริง ๆ และเมื่อมู่เฉียนซีจินตนาการถึงความสามารถของเขา มันก็เป็นเรื่องที่ยากมากที่จะ มีผู้ใดสามารถทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสจนกลายเป็นนี้ไปได้?
และถึงขั้นสามารถบีบบังคับให้เขาระเบิดพลังคำสาปออกมา จนเขาไม่สามารถระงับมันเอาไว้ได้เช่นนี้อีกด้วย
