ความรู้สึกใกล้ชิดเช่นนี้นั้นเหมือนกับอาเล็กและอารองเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นนางจึงอาศัยสัญชาตญาณของตัวเองถามคำถามนี้ออกไป
“ก็ไม่ได้ถือว่ายากหรอก เช่นนั้นก็ถือเสียว่าข้าเป็นคนของเขาก็แล้วกัน! สำหรับคำตอบนี้ แม่นางน้อยยังพอใจอยู่หรือไม่?” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “องค์รัชทายาทเฟิงอวิ๋นเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่ง และผู้มีอำนาจเช่นท่านก็สามารถทำงานให้เขาได้ ข่าวลือที่เคยล้ำลือกันในแดนซวนเทียนแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องโกหกอยู่แล้ว”
เขาสัมผัสได้ถึงความเคราพและความนับถือจากก้นบึ้งในหัวใจของแม่นางน้อยผู้นี้ เขาส่ายศรีษะพลางกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “ข้าเป็นเพียงแค่คนพิการคนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งตอนนี้ก็มีเพียงแค่สมองที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ และไม่สามารถทำเรื่องอื่น ๆ ได้เลย ฉะนั้นจึงไม่ถือว่าเป็นบุคคลที่ทรงอำนาจอะไรนักหรอก!”
สามารถสร้างกองกำลังเช่นนี้ได้ด้วยร่างกายแบบนี้ ฉะนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าสติปัญญาของคนผู้นี้จะน่าทึ่งมากเพียงใด
“มีแค่สมองที่ใช้ได้อะไรกัน ข้าว่าสติปัญญาของท่านจะต้องเหนือมนุษย์เป็นแน่ มิเช่นนั้นคงไม่สามารถบ่มเพาะพวกเขาเหล่านั้นออกมาได้หรอก” มู่เฉียนซีกล่าวด้ว
