ยรอยยิ้ม
นางจ้องมองไปยังคนที่อยู่ตรงหน้าแล้วกล่าวว่า “หากข้าสามารถรักษาร่างกายของท่านได้ละก็ ท่านจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าองค์รัชทายาทเฟิงอวิ๋นอยู่ที่ใด?”
“หากว่าเขายินยอมละก็ ย่อมได้อยู่แล้ว” เขากล่าวพร้อมคลี่ยิ้มบาง ๆ เขายกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะลิ้มรสชา แต่ทว่ามือของเขากลับมีแรงไม่มากนัก มู่เฉียนซีจึงรีบยกถ้วยชาให้เขาถ้วยหนึ่งด้วยความคล่องแคล่วว่องไว
“ข้าทำเอง!”
ร่างกายนี้อ่อนแอจนไม่สามารถถือได้แม้แต่ถ้วยชาเลยอย่างนั้นหรือ? ภายในใจของมู่เฉียนซีอดที่จะรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้
“เพราะร่างกายของข้าเป็นเช่นนี้ แม้แต่นักปรุงยาขั้นเทวะก็ยังไม่อาจรักษาข้าให้หายได้ เกรงว่าคงจะทำให้แม่นางน้อยต้องผิดหวังเสียแล้วล่ะ”
.
.
