งจะคิดไม่ถึงหรอกว่าความคึกคักในเวลานั้น อาจจะเป็นความคึกค คักที่มากเกินไป จนกลายเป็นความอลหม่านและวุ่นวายไปเลยก็เป็นได้
“เฉียน” ชิงอิ่งเรียกมู่เฉียนซีอย่างแผ่วเบา และยืนอยู่เงียบ ๆ ข้างกายนาง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ชิงอิ่ง ข้าไม่ได้เสียใจหรอก เพียงแค่รู้สึกหดหู่เล็กน้อยเท่านั้น อย่างไรเสียพวกเขาก็อยู่ข้ างกายข้าเสมอ ไม่เคยจากไปไหน เจ้าเองก็เช่นกัน”
แววตาของชิงอิ่งมืดมนลง เขาถามว่า “หากข้าไม่เหมือนกัน เฉียนจะลืมข้าหรือไม่?”
“หากว่าเจ้าอยากจะเป็นอิสระ อยากทำเรื่องที่ตนเองอยากจะทำและอยากจะจากข้าไปแล้วละก็ ข้าก็ไม่อาจปฏิเสธเจ้าได้ ทั้งยังไม่มีทางลืมเจ้าอย่างแน่นอน” มู่เฉียนซีก็สังเกตเห็นเหมือนกันว่าการตื่นมาครั้งนี้ของชิงอิ่ง ดูเหมือนว่าจ จะมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่าง
“อื้ม! แค่เฉียนจำข้าได้ก็ดีมากแล้ว แม้จะอยู่ติดอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ ของความทรงจำเฉียนได้ก็ยังดี”
“มันไม่ใช่แค่เล็กน้อยหรอก! เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้คิดฟุ้งซ่านนะ” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
นางกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ จากนั้นก็มองไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยไอพิษแห่งนี้
ภูเขาหลายหมื่นลูกทั่วทั้งเทือกเขาแห่งนี้ต่างถูกทำลายไปจนหมดสิ้น เพียงเท่านี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพลั
