งแล้ว เหตุใดเขาถึงไม ม่อาจใช้ประโยชน์จากปีศาจเช่นนี้เพื่อตนเองได้กัน?
สมบัติของเจ้าสำนักหมอทมิฬมีมากมายอย่างที่คาดเอาไว้จริง ๆ และในตอนที่ผลลัพธ์ของการกลั่นยาไม่เป็นที่น่าพอใจ อีกครั้ง มู่เฉียนซีก็ได้เปลี่ยนแนวทางในการกลั่นยาโดยใช้สมุนไพรวิญญาณที่ทุกคนมอบให้แทน และเจ้าสำนักหมอทมิฬก ก็ได้มีส่วนช่วยมากที่สุดนั่นเอง
คราวนี้ ยาที่มู่เฉียนซีกลั่นออกมาก็คือพิษ
แม้แต่คนที่ไม่เข้าใจเรื่องพิษ เมื่อได้เห็นเจ้าสิ่งที่ดำสนิทนั้น ก็รู้สึกได้ว่ามันอันตราย นี่มันจะอันตราย เกินไปแล้ว!
มู่เฉียนซีถือยาน้ำนั้นเอาไว้แล้วกล่าวกับชิงอิ่งว่า “ชิงอิ่ง พวกเราออกไปเดินกันสักรอบเถอะ”
“ได้สิ! เฉียน!” ชิงอิ่งพยักหน้ากล่าว
ชิงอิ่งและมู่เฉียนซีหายไปจากเบื้องหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว เดิมทีคิดว่าเมื่อชิงอิ่งจากไปแล้ว โล่ป้องกันพลังแห ห่งชีวิตนี้ก็จะหายไปด้วย และพวกเขาก็จะไม่สามารถต้านทานไอพิษที่อยู่โดยรอบได้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะไม่ได้เลวร้ ายถึงขนาดนั้น
โล่ป้องกันแห่งสายฝนนั้นยังคงอยู่ และเจ้าตัวยักษ์นั้นก็มีมังกรวารีคอยจัดการ ส่วนชิงอิ่งก็คอยอยู่ข้างกาย จึงทำให้สัตว์มีพิษเหล่านั้นไม่อาจเข้าใกล้มู่เฉียนซีได้เลย
พรึ่บบบบบบบ!
หลังจา
