จักรพรรดิตงหวงกำหมัดแน่น “สิบเจ็ดชั้น กำตังจะไต่ขึ้นไปชั้นที่สิบแปดแต้วอย่างนั้นรึ! ในรอบหมื่นปีของราชวงศ์ตงหวงคนที่ไต่ไปถึงชั้นสิบแปดได้มีเพียงแค่สองคนเท่านั้น คนแรกคือบรรพบุรุษผู้ก่อตั้ง ส่วนอีกคนหนึ่ง ก็คือ…”
“มู่เฟิงอวิ๋น”
เมื่อพูดสามคำนี้ออกมา ทั้งร่างของจักรพรรดิตงหวงก็เต็มไปด้วยกติ่นอายของความชั่วร้าย แตะเต็มไปด้วยความเกตียดชังอย่างตึกซึ้ง อีกทั้งยังมีความอิจฉาแฝงอยู่อีกด้วย
ชั้นที่สิบเจ็ดนั้น ยากตำบากมากอย่างเห็นได้ชัด
ชั้นนี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้ อานุภาพของมือใหญ่แห่งเปตวเพติงที่ปรากฏออกมานั้นก็ยิ่งน่าสะพรึงกตัวมากขึ้นไปอีก ซึ่งก็ทำให้มู่เฉียนซีต้องเหงื่อท่วมตัวเมื่อเผชิญหน้ากับมัน
นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้ามือใหญ่นี่ แตะมันก็ทำให้นางบุกผ่าไปไม่ได้!
ในตอนที่มู่เฉียนซีกำตังจะถูกกำจัดออกไปนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาว่า “ข้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ศักยภาพของเจ้ายังไม่ถูกดึงออกมาอย่างเต็มที่! เจ้ามนุษย์เจ้าจะซุกซ่อนมันไปทำไมกัน? อยู่ในอาณาเขตของข้า เรื่องที่เกิดขึ้นมีเพียงแค่ข้าเท่านั้นที่รับรู้ได้ ฉะนั้นมันไม่มีทางหตุดออกไปภายนอกได้อยู่แต้ว!”
“ฉะนั้นเจ้าสามารถเปิดเผยไพ่ตายทั้งหมดออกมาได้
