้ำนี้เพียงแค่สามขวดเท่านั้น
ว่านซือเยี่ยนกล่าวว่า “นี่มันบ้าไปแล้ว!”
“นั่นคือความเสียสละและความผ่าเผยของทุกคน แต่หากเป็นนายน้อยว่านซื่อ คาดว่าคงจะไม่มีความกล้าหาญมากเช่นนี้หรอก” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ใครว่าข้าไม่มีความกล้าหาญกัน ยาน้ำนี้ของเจ้ายังมีอีกหรือไม่?” ว่านซือเยี่ยนกล่าวอย่างโกรธเคือง
“มีสิ!”
“ขายให้ข้าสักสองสามขวด และก็เอาให้ถูกกว่านี้สักหน่อย แต่หากต้องการให้ข้าซื้อในราคาหลายพันล้าน เช่นนั้นเจ้าก็ใจดำเกินไปแล้ว อย่างไรเสียที่หมอปีศาจมีชื่อเสียงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวันนี้ ก็มีสมาคมการค้าเฉินซีของข้าที่ช่วยออกแรงไปไม่น้อยเช่นกัน”
ถึงเขาจะสนใจในยาน้ำนี้ แต่ว่านซือเยี่ยนยังคงขี้เหนียวมากอยู่ดี
เขารู้ดีว่า ยาน้ำนี้มีความสำคัญมากแค่ไหน เพราะอาการบาดเจ็บทางจิตวิญญาณนั้นอันตรายมากกว่าการบาดเจ็บทางร่างกายเสียอีก
มู่เฉียนซีหยิบยาน้ำออกมาอีกชุดหนึ่งพลางกล่าวว่า “ในเมื่อสมาคมการค้าเฉินซีมอบของขวัญให้ข้าชุดหนึ่ง เช่นนั้นข้าก็ควรที่จะมอบของขวัญคืนให้สมาคมการค้าเฉินซีสักชุดหนึ่งเช่นกัน ถึงของขวัญชุดนี้จะน้อยเกินไปหน่อย แต่ก็ให้ถือว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของข้าก็แล้วกัน”
มุมปากของว่านซือ
