่ไม่น้อยเลย
และยาน้ำก็ถูกคนซื้อไปได้ และคนที่ซื้อไปก็คือคนของหอหมอทมิฬ โดยที่ขายไปในราคาสูงถึงสองพันสามร้อยล้าน
ว่านซือเยี่ยนกล่าวอย่างไม่พอใจมากว่า “ตระกูลนักปรุงยานี่ร่ำรวยกันเสียจริง ๆ!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าหอหมอทมิฬจะมีความสนใจในยาน้ำของข้าด้วย และไม่รู้ด้วยว่าหลังจากที่พวกเขาเอายาน้ำนี้ไปแล้ว เจ้าสำนักของพวกเขาจะมีความสามารถมากพอในการค้นคว้าส่วนผสมของยาน้ำนี้ด้วยหรือไม่?”
“เจ้าสำนักของสำนักหมอทมิฬเป็นนักปรุงยาคนหนึ่งที่จะบรรลุขั้นเทวะได้แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนดี แต่ทักษะของเขาก็ถือว่ายอดเยี่ยมมาก เช่นนั้นเจ้าแน่ใจหรือว่าทักษะนั้นของเจ้าจะไม่มีทางถูกคนอื่นค้นคว้าออกมาได้น่ะ” ว่านซือเยี่ยนกล่าวพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
มู่เฉียนซีคลี่ยิ้มพลางกล่าวมั่นใจว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว! เขายังไม่ถึงระดับนั้นหรอก!”
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความเกลียดชังต่อสำนักหมอทมิฬมากเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้ยังให้ข้าปกป้องหญิงสาวที่ถูกสำนักหมอทมิฬไล่ล่าคนนั้นอีก เกรงว่าคงจะไม่ได้ไม่ชอบหน้ากับเพียงเพราะทำงานสายเดียวกันสินะ?” ว่านซือเยี่ยนกล่าวถาม
“เจ้าเคยตรวจสอบมาก่อนหรือไม่ว่าเพราะเหตุใดสำนักหมอทมิฬต้องไล่ล่า
