ี่ยน และเลือกที่จะละทางโลกแน่นอนอยู่แล้ว
ซึ่งเดิมทีพวกเขาก็คิดที่จะละทางโลกอยู่แล้ว และการฝึกฝนอยู่ในเขาอย่างเงียบสงบก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไรด้วย
หลังจากที่ออกจากที่นี่แล้ว พวกเขาก็รีบกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ
ว่านซือเยี่ยนลากอากุ่ยไปอย่างรีบร้อน และหลังจากนั้นอากุ่ยก็ไม่กลับมาอีกเลย
อากุ่ยนั้นถูกกักบริเวณไปแล้ว เนื่องจากว่าคราวนี้เขากลับไปอย่างสะเพร่าและทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตราย เช่นนั้นจึงควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง
ว่านซือเยี่ยนมาถึงหอหมอปีศาจด้วยตนเอง นอกจากนี้ยังนำของขวัญมาด้วย
เมื่อมู่เฉียนซีเปิดของขวัญออกมา สิ่งของที่อยู่ข้างในนั้นล้วนเป็นยาเทพที่ถึงจะมีเงินก็ซื้อไม่ได้ และต่างก็เป็นของที่นางชื่นชอบทั้งนั้น
มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่ว่านซือเยี่ยนพลางกล่าวว่า “ข้าว่านะว่านซือเยี่ยน! ตอนที่เจ้าออกไปข้างนอกคงไม่ได้ถูกใครเปลี่ยนตัวไปหรอกใช่หรือไม่? นี่มันเหมือนเจ้าหรือ?”
“ทำไมถึงไม่เหมือนข้ากันล่ะ? มู่เฉินซี คำพูดนี้ของเจ้ามันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?”
“นายน้อยว่านซื่อจะใจกว้างขนาดนั้นเลยหรือ ข้าไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไรเลย!” นี่มันจะใจกว้างมากเกินไปแล้ว
“ฝันไปเถอะ อย่างข้าเนี่ยนะจะให้เจ้า? นี่คือข
