้อย่างไรกัน
“ได้! ข้าจะทำให้เขาหยุดเดี๋ยวนี้ ทำให้เขาหยุด…”
อากุ่ยที่ถูกเจ้าหมอนี่ควบคุม ก็หยุดลงทันทีและไม่ต่อสู้อีกต่อไป
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ทำให้อากุ่ยกลับมาเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!”
“เปลี่ยนกลับไม่ได้แล้ว ไม่สามารถกลับมาได้อย่างสมบูรณ์แล้ว แม้ว่าเจ้าจะฆ่าข้า ก็ไม่อาจเปลี่ยนกลับมาได้อีกแล้ว พวกเจ้าทิ้งเจ้าเด็กน้อยนั่นไว้ที่นี่ ข้าจะปล่อยพวกเจ้าออกไปจากสำนักภูตวิญญาณอย่างปลอดภัยเอง ตกลงตามนี้ดีหรือไม่?” กุ่ยเต้าเหรินกล่าว
“ไม่ดี ปี้ฟางคือน้องชายของข้า ฉะนั้นข้าจะต้องเอาเขากลับไปให้ได้ ไม่ว่าเขาจะเป็นมนุษย์หรือเป็นภูตผีวิญญาณก็ตาม ถึงอย่างไรเขาก็เป็นน้องชายของข้า!”
มือของว่านซือเยี่ยนวางลงไปบนบ่าของอากุ่ย แต่ทว่าอากุ่ยกลับไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าหนูว่านซื่อ เจ้าจะไร้เดียงสาเกินไปแล้ว! เดิมทีอากุ่ยก็เป็นคนของสำนักภูตวิญญาณของข้าอยู่แล้ว เป็นพ่อบุญธรรมที่อายุสั้นของเจ้าต่างหากที่มาแย่งอากุ่ยของข้าไป ตอนนี้เขาก็แค่กลับมาอยู่ในสถานที่ของตนเองเท่านั้น” กุ่ยเต้าเหรินกล่าว
“เจ้านี่พูดไร้สาระเหมือนสุนัขผายลมจริง ๆ ข้าโตมากับเขาตั้งแต่เล็กแต่น้อย หรือไม่รู้ว่าเขาเป็นคนประเภทไหนอย่างนั้นหรือ
