? เขาต้องไม่ใช่คนของที่นี่แน่นอนอยู่แล้ว”
กุ่ยเต้าเหรินผู้นี้จัดการได้ยากมาก แม้ว่านซือเยี่ยนแทบรอที่จะสับเขาเป็นชิ้น ๆ ไม่ไหว แต่กลับไม่สามารถฆ่าเขาได้อยู่ดี
เมื่อเขาได้เห็นทางท่าที่ไร้สติของอากุ่ยก็รู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก “ข้าบอกแล้วว่าไม่ให้เจ้ามา เจ้าก็เอาแต่ดื้อดึง ดูตอนนี้สิ แม้แต่เล่นเจ้ายังเล่นไม่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องศึกษาค่ายกลอะไรนั่นของเจ้าเลย”
“ทางที่ดีพวกเจ้ายอมรับข้อตกลงของข้าจะดีกว่า มิเช่นนั้นหากทำให้ข้าโกรธ ข้าก็จะลากเจ้าเด็กนี่ไปตายด้วยกันเสียเลย ข้าจะดูว่าเมื่อถึงตอนนั้นพวกเจ้าจะทำเช่นไร?” ว่านซือเยี่ยนเริ่มกังงวลเกี่ยวกับอากุ่ยเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตาแก่นี่รู้ว่าเบี้ยที่อยู่ในมือของตนเองนั้นมีประโยชน์มากเพียงใด ฉะนั้นจึงเริ่มทำตัวหยิ่งผยองมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
ตึงง!
มู่เฉียนซีที่โกรธจัด จึงได้เตะกุ่ยเต้าเหรินอัดเข้าไปที่กำแพงอย่างแรง จนเกิดเป็นรูขนาดใหญ่บนกำแพงนั้นเลยทีเดียว
แกรก!
ฟันหน้าของเขาล่วงลงมาบนพื้นทันที
“จะ…คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าตีข้า…”
“อ๊ากกกกกก!”
ตอนนี้เขารู้สึกว่ามีผีร้ายนับร้อยนับพันตัวกำลังปีนป่ายไปทั่วร่างกายของเขา พวกมันกำลังฉีกทึ้งจิตวิญญาณ
