ของเขา ซึ่งทำให้เขาเจ็บปวดจนอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไป
ทั่วทั้งร่างของกุ่ยเต้าเหรินมีเหงื่อเย็นไหลท่วมไปหมด เพียงแค่ครู่หนึ่งก็รู้สึกเหมือนกับว่าถูกจับลากออกมาจากน้ำอย่างไรอย่างนั้น
ว่านซือเยี่ยนกล่าวว่า “เขาไม่ได้ตายไปแล้วหรอกนะ!”
“พิษของข้าทำให้เขาตายไม่ได้ ถึงเขาจะฆ่าตัวตายก็อย่าคิดว่าจะตายได้ง่าย ๆ เลย! ดูท่าทางที่อวดดีของเขาแล้ว คงคิดจริง ๆ ว่าพวกเราไม่กล้าทำอะไรเขาอย่างนั้นสินะ? คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
“ยาถอนพิษ! ยาถอนพิษ เอายาถอนพิษมาให้ข้า!” กุ่ยเต้าเหรินคำรามลั่น
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ต้องการยาถอนพิษหรือ ไม่มีหรอก! ทำให้อากุ่ยพื้นตัวกลับมาเสีย หรืออย่างน้อยก็ฟื้นคืนสติก็ได้?”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เช่นนั้นเจ้าก็ขอร้องข้าซะสิ! คุกเข่าขอร้องข้า”
มู่เฉียนซีเตะเขาเพิ่มอีกหลายครั้ง หลังจากนั้นก็เพิ่มยาพิษชนิดอื่นให้เขาอีก “ดูเหมือนว่ากระดูกแก่ ๆ ของเจ้าจะหักง่ายไปหน่อยนะ! แต่ไม่เป็นไร พวกเรามาต่อกันเถอะ ที่ข้ามียาอยู่มากมายเลยล่ะ”
“อ๊ากกกก!” เสียงกรีดร้องของกุ่ยเต้าเหรินน่าเวทนามากขึ้นเรื่อย ๆ จนในเวลานี้เขาก็ได้สูญเสียสติสติสัมปชัญญะไปแล้วอย่างสิ้นเชิง จากนั้นก็ลงมือควบคุมอา
