็นสินค้าชั้นหนึ่งที่ยอดเยี่ยมทั้งสิ้น ซึ่งเขาก็ใช้เวลาเพียงแค่ครู่เดียวก็ทำให้คนของว่านซือเยี่ยนต้านเอาไว้ไม่ไหวแล้ว
คนอื่น ๆ กำลังพัวพันอยู่กับพวกของว่านซือเยี่ยน ส่วนกุ่ยเต้าเหรินก็พุ่งเข้าหามู่เฉียนซีเพื่อหมายจะจับตัวไว้
เปลวไฟของนางเด็กสาวผู้นี้ทำให้ต้นไม้วิญญาณบรรพบุรุษสัมผัสได้ถึงความอันตราย แน่นอนว่าไม่อาจปล่อยเอาไว้ได้! ต้องฆ่านางทิ้งเสีย แล้วค่อยมาดูว่าพวกเขาที่เหลือจะมีฝีมือในการจัดการต้นไม้วิญญาณบรรพบุรุษอีกหรือไม่?
มู่เฉียนซีหัวเราะเยาะพลางกล่าวว่า “เจ้ากลัวว่าข้าจะจุดไฟอย่างนั้นหรือ? กลัวข้าจุดไฟสินะ ถึงอย่างไรข้าก็ต้องจุดไฟอยู่ดี!”
“เสี่ยวหง เสี่ยวโม่โม่ พวกเจ้าก็ออกมาเผามันด้วยกัน มาเผามันให้แรงกว่านี้อีกหน่อยเถอะ!”
ทันทีที่เสี่ยวหงและเสี่ยวโม่โม่ออกมา เปลวเพลิงสีแดงก่ำและยังมีเพลิงหงส์อมตะแห่งความมืดก็ได้ลุกไหม้อยู่ภายในโพรงต้นไม้ขนาดใหญ่นี้ จนทำให้สว่างไสวไปทั่วทุกทิศทางภายในชั่วพริบตา!
“บัดซบเอ้ย! อ๊ากกกก! เจ้ามันจะน่ารังเกียจเกินไปแล้ว!”
กุ่ยเต้าเหรินพุ่งทะยานไปทางมู่เฉียนซี และอู๋ตี้ก็ได้ขวางอยู่ตรงหน้าของมู่เฉียนซี เขาจึงกล่าวอย่างเกรี้ยวโกรธออกมาว่า “ไสหัวไปซะ!”
คนผู้นี้เป็นถึงผู้
