“พี่เหยี่ยน เจ้าเศษไม้นี่กลัวไฟ ต้องใช้ไฟเผาทำลายมัน!”
“กลัวไฟอย่างนั้นหรือ?” มู่เฉียนซีชักกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณออกมา จากนั้นก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เพลิงนภาพิฆาต!”
ตูมมม โครมมม!
เปลวเพลิงสีแดงก่ำพวยพุ่งไปในอากาศ และเผารากเหล่านั้นไปบางส่วน แต่กลับไม่สามารถเจาะโพรงขนาดใหญ่เพื่อออกไปจากต้นไม้นี้ได้
และนี่ก็คือความแตกต่างอย่างใหญ่หลวงของคนที่ใช้กระบี่คือนางกับคนที่ใช้กระบี่คือพิฆาตวิญญาณ
“มันได้ผลจริง ๆ ด้วย!”
กุ่ยเต้าเหรินกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “จอมภูตพลังธาตุอัคคีบัดซบเอ้ย อย่าคิดว่าจะมาทำลายความดีของข้าเชียวนะ ไปตายซะเถอะ!”
ว่านซือเยี่ยนสั่งลูกน้องของตนเองว่า “ขวางตาแก่นั่นเอาไว้ซะ!”
ในตอนที่กุ่ยเต้าเหรินกำลังเผชิญหน้ากับการล้อมโจมตี เขาก็โยนสิ่งของสองสามชิ้นออกมาจากแขนเสื้อของเขา
เขาแสยะยิ้มพลางกล่าวว่า “คิดว่ามีข้าเพียงคนเดียวจริง ๆ หรือ? พวกเจ้าจะไร้เดียงสาเกินไปแล้ว”
และทั่วทั้งสถานที่แห่งนี้ก็พลันมีคนปรากฏตัวขึ้นมาไม่น้อย และกุ่ยเต้าเหรินก็เริ่มควบคุมซากศพ นอกจากนี้ยังมีจิตวิญญาณบางส่วนที่รับมือพวกเขาอยู่ด้วย
เขาเป็นผู้นำตระกูลของสำนักภูตวิญญาณทั้งหมด ฉะนั้นของที่อยู่ในมือล้วนเป
