ชีวิตของพวกท่าน และส่งมอบมันให้กับไม้เทพแห่งชีวิตอีกทีหนึ่ง”
“ทุกครั้งที่เจ้าสำนักอย่างข้าเข้ามาที่นี่ ข้าก็มักจะมอบพลังชีวิตให้แก่ไม้เทพแห่งชีวิตอยู่เสมอ หากทุกท่านไม่เชื่อข้าแล้วละก็ ข้าสามารถเป็นผู้นำในการใส่พลังเข้าไปก่อนได้!”
เมื่อพูดจบ กุ่ยเต้าเหรินก็จับรากเอาไว้รากหนึ่ง หลังจากนั้นก็ใส่พลังชีวิตเข้าไป และผู้คนต่างก็สัมผัสได้ว่าไม้เทพแห่งชีวิตต้นเล็ก ๆ นี้แผ่กระจายพลังชีวิตออกมามากขึ้นแล้ว
“ข้าเอาด้วย!”
“ข้าก็จะเอาด้วย!”
“……”
สิ่งนี้ทำให้ผู้คนมากมายเห็นด้วย และพากันจับรากของต้นไม้วิญญาณบรรพบุรุษเอาไว้
แต่ทว่า มู่เฉียนซีกลับไม่ได้ดำเนินการใด ๆ เลย
ในเมื่อมู่เฉียนซีไม่มีความเคลื่อนไหว แน่นอนว่าว่านซือเยี่ยนก็ไม่ก้าวเข้าไปอยู่แล้ว กุ่ยเต้าเหรินผู้นั้นจึงกล่าวว่า “นายน้อยของสมาคมการค้าเฉินซีท่านนี้ ใช่คุณชายว่านซื่อหรือไม่? หรือว่าคุณชายว่านซื่อไม่เชื่อข้าอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าคือนายน้อยของสมาคมการค้าที่ร่ำรวยมากที่สุดในโลกนี้ ชีวิตของข้านั้นล้ำค่ามาก แน่นอนว่าพลังชีวิตของข้าก็ต้องล้ำค่ามากเช่นกัน ซึ่งไม่อาจนำไปเปรียบเทียบกับคนเหล่านั้นได้อยู่แล้ว” ว่านซือเยี่ยนกล่าวขึ้นมาอย่างเย่อหยิ่ง
