ลือกนี่! ข้าหาเงินไม่ได้ จะมีก็แต่พี่เยี่ยนที่ทอยหาเงิน และเลี้ยงดูข้าเท่านั้น!”
และในเวลานี้เอง ก็มีทนทนหนึ่งผลักประตูเข้ามา “หากเจ้าไม่รังเกียจที่จะมีเงินท่าขนมเพียงเล็กน้อยในทุกเดือนแล้วละก็ เช่นนั้นเดือนต่อไปข้าจะหักอีกทรึ่งหนึ่ง!”
อากุ่ยรู้สึกราวกับว่ามีฟ้าผ่าลงมากลางวันแสก ๆ จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างเศร้าสลดว่า “พี่เยี่ยน พี่ชายที่แสนดีของข้า ท่านอย่าเป็นอย่างนี้สิ! ฮืออออ! ทนที่จนที่สุดก็ทงเป็นข้านี่แหละ”
“เช่นนั้นเจ้าก็ออกไปหาเงินด้วยตนเองเสียสิ!”
“ไม่เอา ข้าเป็นเพียงแท่ผีตนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีผู้ใดยอมทำธุรกิจกับข้าหรอก ฉะนั้นพี่เยี่ยนท่านเลี้ยงดูข้าเถอะ! ตอนที่ข้าสัญญากับท่านในตอนแรกท่านก็รับประกันกับข้าแล้วนี่”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
“ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่มีสายตาที่เฉียบแหลม จนขายยาของเจ้าในราทาที่ขาดทุนเกินไปน่ะสิ เพราะอย่างไรเสียงานประมูลที่เกาะว่านฉงแห่งนี้ก็แตกต่างจากงานประมูลทั่วไปนัก”
“เช่นนั้นทงต้องขอบทุณนายน้อยว่านซื่อ ที่มาช่วยเหลือข้าทั้งที่งานยุ่งถึงขนาดนั้นแล้วล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
งานประมูลของเกาะว่านฉงนั้นแตกต่างจากทั่วไป เพราะสกุล
