เมื่อผ้าที่ปิดหน้าผากของเขาถูกคลายออก ว่านซือเยี่ยนก็กล่าวว่า “มู่เฉินซี เจ้าอย่ามาเถียงข้าง ๆ คู ๆ นะ!”
“พรวดดด! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
“พี่เยี่ยน ขนคิ้วของท่าน! ขนคิ้ว!”
ด้วยเหตุนี้เมื่อมู่เฉียนซีได้เห็นรูปลักษณ์ของว่านซือเยี่ยน ก็ได้ร่วมหัวเราะในความโชคร้ายของเขาไปด้วยกันกับผีหนุ่มชุดขาวตนนั้นทันที
“หุบปาก!” ว่านซือเยี่ยนกล่าวขึ้นมาอย่างโกรธเคือง
มู่เฉียนซีเคาะลงไปบนหัวของเสี่ยวหงอย่างแผ่วเบาพลางกล่าวว่า “เสี่ยวหง เจ้าเป็นคนทำอย่างนั้นหรือ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว เจ้าหมอนี่จำหมูผิดตัวแล้วล่ะ”
เจ้านายบอกเอาไว้แล้วว่า ให้ตายก็อย่าไปยอมรับ นอกจากนี้มันก็ไม่ได้ถูกจับได้คาหนังคาเขาอีกด้วย ดูซิว่าเขาจะทำอะไรมันได้?
ว่านซือเยี่ยนกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นมันหรือไม่ แต่วันนี้ข้าจะกินหมูหันให้ได้!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ได้สิ! ข้าก็อยากกินเหมือนกัน”
เสี่ยวหงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางมู่เฉียนซีอย่างน่าสงสาร เจ้านายคงจะไม่กินมันจริง ๆ หรอกนะ!
“เสี่ยวหงของข้า เป็นถึงสัตว์เทพระดับสอง อีกทั้งยังมีสายเลือดต้านสวรรค์ พลังในการต่อสู้ก็แข็งแกร่ง และยังเป็นหมูน้อยสีแดงตัวเดียวบนโลกนี้อีกด้วย! ฉะนั้นราคาต้องไม่ต่ำแน่นอ
