นอยู่แล้ว หากเจ้าสามารถจ่ายในราคาร้อยล้านผนึกซวนได้ละก็ เจ้าก็สามารถกินได้! ไม่ว่าเจ้าจะเอาไปย่างหรือเอาไปตุ๋นทั้งตัวก็ได้ทั้งนั้น” มู่เฉียนซีกล่าวพลางยิ้มอย่างเรียบเฉย
คนขี้เหนียวอย่างว่านซือเยี่ยน ไม่มีทางยอมเสียเงินจำนวนมากเช่นนี้แน่นอน
“หมูตัวเดียวยังต้องซื้อตั้งแพงขนาดนี้ อีกอย่างเนื้อก็ไม่เยอะ ข้าต้องโง่แน่หากต้องการเจ้าสิ่งนี้น่ะ”
ว่านซือเยี่ยนหลอกมู่เฉียนซีไม่ได้อีกแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนี้หลอกง่ายขนาดนั้นแท้ ๆ
เนื่องจากว่าตอนนี้นางบรรลุเป้าหมายแล้ว ฉะนั้นนางจึงเปลี่ยนไปเป็นคนฉลาดยิ่งกว่าจิ้งจอกเสียอีก
มู่เฉียนซีถอนหายใจกล่าวว่า “เฮ้อ! นายน้อยว่านซื่อเติบโตขึ้นมาด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา แต่เมื่อไม่มีคิ้วมันเช่นนี้ มันก็ทำลายทัศนียภาพไปเล็กน้อยเช่นกัน! ถึงจะสวมผ้าเพื่อปกปิดอยู่เสมอก็ไม่มีผลเท่าไรหรอก!”
ว่านซือเยี่ยนจ้องมองมู่เฉียนซีอย่างประหลาดใจ นี่คือสิ่งที่เจ้าทำไม่ใช่หรือไง!
หลังจากมู่เฉียนซีหยิบเอายาน้ำขวดหนึ่งออกมาพลางกล่าวว่า “นี่คือยาน้ำที่ข้าเคยค้นคว้ามาก่อนหน้านี้ มันคือยาน้ำปลูกขน ซึ่งหากนายน้อยว่านซื่อใช้ไปแล้ว พรุ่งนี้ก็จะต้องมีขนคิ้วยาวออกมาแน่นอน”
“ราคาเท่าไร หากแพงมากเกิน
