ตกรอบไปเสียทีล่ะ! เจ้ารีบออกไปได้แล้ว!”
“แล้วทำไมเจ้ายังอยู่อีกล่ะ!”
เมื่อหอโอสถว่านฉงเริ่มบ่นขึ้นมา มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “หากเจ้าต้องการให้ข้าออกไปมากนัก ก็สามารถเพิ่มระดับความยากขึ้นมาอีกหน่อยก็ได้นะ! ด้วยระดับเช่นนี้ข้าว่าน่าจะอยู่กับเจ้าได้อีกสักพักเลยล่ะ”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากปรับหรืออย่างไร? คนผู้นั้นสร้างข้าขึ้นมาทำให้ไม่สามารถปรับเปลี่ยนอะไรได้ ฉะนั้นข้าจะไปมีทางทำอะไรได้อย่างไรกัน!”
อย่างไรก็ตามมู่เฉียนซีก็บุกทะลวงไปจนถึงชั้นที่เก้าร้อยได้อย่างมีความสุข ซึ่งคนที่อยู่ภายนอกต่างก็พากันสั่นสะท้าน
“เก้าร้อย! คิดไม่ถึงเลยว่าจะถึงชั้นที่เก้าร้อยแล้ว!”
“ชั้นที่เก้าร้อยอยู่ระหว่างชั้นที่หนึ่งพันเพียงแค่ร้อยชั้นเท่านั้น แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายอยู่ดี”
มันยากมากจริง ๆ และมู่เฉียนซีเองก็ยังรู้สึกกดดันมากอีกด้วย
เพียงแต่ยิ่งกดดันมากเท่าไร ก็ยิ่งสามารถดึงศักยภาพของนางออกมาได้มากขึ้นเท่านั้น อีกทั้งต้องมีความท้ายทาย ถึงจะสามารถก้าวหน้าขึ้นไปได้หลายก้าว
มู่เฉียนซียังคงมุ่งหน้าไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ฮึกเหิมอย่างต่อเนื่อง และในตอนนี้หอโอสถว่านฉงก็กำลังแอบกร่นด่าในความวิปลาสของนางไปหลาย
