ก็ไม่ต้องการให้เจ้าข้ามขั้นให้แล้วด้วย ดังนั้นข้าจะไม่พูดอะไรแล้ว!”
“เจ้า…”
“หากบอกไปแล้วเจ้าจะข้ามขั้นให้ข้าอย่างนั้นหรือ? ข้ามไปถึงชั้นพันกว่านู่นเลยนะ!”
“ไม่ได้!”
“เช่นนั้นข้าก็จะไม่พูดถึงตัวตนที่ยอดเยี่ยมอย่างที่สุดของนิรันดร์ของข้ากับเจ้าอีกแล้ว”
“เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?”
“น่าโมโหมาก! น่าโมโหจริง ๆ เจ้านี่จะนิสัยไม่ดีเกินไปแล้วนะ! ทั้ง ๆ ที่เจ้าก็เป็นมนุษย์หน้าตาดีคนหนึ่งแท้ๆ!” หอโอสถว่านฉงบ่นพึมพำพร้อมกับภายในใจที่รู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก!
มนุษย์ที่งดงามไม่ใช่ว่าต้องงดงามทั้งหน้าตาและจิตใจอย่างนั้นหรือ?
“หากเจ้าอยากรู้จริง ๆ ไว้เมื่อถึงเวลาข้าจะพาเขามาพบเจ้าเอง!”
“ข้าไม่อยากรอนานถึงขนาดนั้นนี่!”
อย่างไรเสียในระหว่างที่มู่เฉียนซีกำลังพิชิตหอคอย เวลาที่นางเบื่อหน่ายก็ยังสามารถแกล้งหอโอสถว่านฉงนี้ได้บ้าง
แม้ว่าจะมีอายุที่มากถึงเพียงนี้แล้ว แต่มันก็เป็นภูตสถิตที่น่ารังแกมากเหลือเกิน
“ฮือออออ! เจ้าจะรังแกกันมากเกินไปแล้ว”
และด้วยเหตุนี้ ยิ่งมู่เฉียนซีใช้เวลาอยู่ภายในนี้นานเท่าไร ก็ยิ่งกลั่นแกล้งหอโอสถว่านฉงหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดหอโอสถว่านฉงก็เริ่มร้องห่มร้องไห้ขึ้นมาแล้ว
“เหตุใดเจ้าถึงยังไม่
