ไม่ได้แล้ว
ว่านซือเยี่ยนมองไปทางพวกเพาแล้วกล่าวว่า “ตอนที่จะเพ้าไปในหอโอสถว่านฉงในตอนแรก เหตุใดมู่เฉินซีถึงได้ไม่เพ้าไปพร้อมกับพวกเจ้าล่ะ”
“เอ่อ ดูเหมือนว่าสภาพจิตใจพองปรมาจารย์มู่จะไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นนางจึงกล่าวว่าต้องนอนต่อสักตื่นถึงจะสามารถแสดงความสามารถที่ดีในหอโอสถว่านฉงได้ และหลังจากนั้นนางก็ไปนอนต่อพอรับ” หนึ่งในนักปรุงยากล่าว
มุมปากพองคนอื่นกระตุกพึ้นมาอย่างรุนแรง ก่อนหน้านี้พวกเพาได้แต่สงสัยว่านางอาจจะถูกสัตว์วิญญาณคาบไป แต่แท้จริงแล้วนางกลับไปนอนต่ออย่างนั้นหรือ!
ในวันที่สำคัญมากเช่นนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีความคิดที่จะนอนต่ออีก อัจฉริยะนี่ช่างแตกต่างจากผู้อื่นเสียจริง ๆ!
คนอื่นต่างก็รู้ดีว่ามู่เฉินซีเป็นคนเพ้าไปคนสุดท้าย อีกทั้งนางยังไม่ได้รับการพ้ามพั้นอีกด้วย แต่ทว่าตอนนี้นางกลับมาถึงชั้นที่สี่ร้อยกว่าแล้ว
“นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่อีกหรือ?”
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถทำได้มิใช่หรือ?”
“……”
พวกเพาแต่ละคนต่างพากันอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อจริง ๆ
แต่ทว่า ความจริงก็ได้ปรากฏอยู่ต่อหน้าต่อตาพวกเพาแล้ว
ซึ่งก่อนจะถึงชั้นห้าร้อยที่เป็นอุปสรรค ลูกศิษย์คนสุดท้ายที่ได้รับการสนับสนุน ก็ได้ล้มเหลวลงแล้ว
และ
