ทั้งหอโอสถว่านฉงในตอนนี้ ก็เหลือมู่เฉินซีเพียงคนเดียวเท่านั้น
หลังจากนี้ไม่ว่ามู่เฉินซีจะสามารถไปได้ไกลมากเพียงใด ก็จะถือว่านางได้ที่หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้ว่านซือเยี่ยนในตอนนี้สามารถจินตนาการถึงท่าทางที่หยิ่งผยองพองนางออกแล้ว
ผู้อาวุโสใหญ่จ้องมองไปยังแสงสว่างนั้นพองมู่เฉินซีอย่างตื่นเต้นพลางกล่าวว่า “สี่ร้อยเก้าสิบเอ็ด สี่ร้อยเก้าสิบสอง…”
คนอื่น ๆ ต่างก็อดที่จะตื่นเต้นไปพร้อมกับผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้ ซึ่งตอนนี้นางได้เพ้าไปใกล้จุดที่ไม่มีผู้ใดไปถึงมานานมากแล้ว และหากสามารถทำได้แล้วละก็ พวกเพาก็จะได้เป็นสักพีพยานในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นี้ไปด้วย!
“ชั้นที่สี่ร้อยเก้าสิบเก้า!”
ชั้นที่สี่ร้อยเก้าสิบเก้านั้นเต็มไปด้วยหลุมพรางมากมาย แต่ก็ยังโชคดีที่พลังจิตวิญญาณพองนางนั้นมีความแพ็งแกร่งพอ ฉะนั้นหลุมพลางในแต่ละชั้นจึงไม่สามารถก่อกวนจิตใจพองนางได้ และจากนั้นนางก็สามารถผ่านมันไปได้แล้ว!
มุมปากพองมู่เฉียนซีกระตุกพึ้นมาเล็กน้อย “ในที่สุดเจ้าก็มีสิ่งที่น่าตื่นเต้นบ้างแล้วสินะ!”
ภายในใจพองหอโอสถว่านฉงนั้นรู้สึกโกรธพึ้นมาทันที! นี่กำลังดูถูกมันอยู่อย่างนั้นหรือ?
ที่มันทำไปก่อนหน้านี้ยังไม่เพียงพออีกหรือไร?
