นึกถึงเสิ่นเตี้ยนซานที่ต้องจบชีวิตลงก่อนวัยอันควรเพื่อช่วยตนเองขึ้นมาอย่างอดไม่ได้!
“จ้านถัง ท่านนี้คือคุณชายเฉินที่เจ้าพูดถึงรึ”
ฉับพลันนั้น ชายชราผู้มีดวงหน้าเยาว์วัยราวทารกทว่ามีเส้นผมขาวโพลนดุจหิมะก็ก้าวเข้ามา!
“คุณปู่ครับ ท่านนี้คือคุณชายเฉิน…” ไป่จ้านถังรีบแนะนำให้เฉินผิงรู้จักทันที “คุณชายเฉิน ท่านนี้คือคุณปู่ของข้า ไป่ซิ่วซาน ครับ!”
“ผู้เฒ่าไป่…” เฉินผิงพยักหน้าทักทายเล็กน้อย
“คุณชายเฉินช่างเป็นมังกรในหมู่มนุษย์โดยแท้ รูปลักษณ์สง่างามเปี่ยมพรสวรรค์ ตระกูลไป่ของข้านับว่ามีวาสนาหนุนนำยิ่งนักที่ได้มีโอกาสรับใช้คุณชายเฉิน…” ใบหน้าของไป่ซิ่วซานฉายแววนอบน้อมต่อเฉินผิงอย่างถึงที่สุด!
ท่าทีอันนอบน้อมของไป่ซิ่วซานทำให้ผู้คนรอบข้างพากันหันมามองด้วยความฉงน พวกเขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า เหตุใดผู้นำตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงอย่างตระกูลไป่ ถึงต้องก้มหัวให้เกียรติชายหนุ่มรุ่นลูกรุ่นหลานถึงเพียงนี้ ทั้งยังเอ่ยคำวาจาที่ลดตัวลงราวกับเป็นข้ารับใช้อีกด้วย!
“ผู้เฒ่าไป่ตาแหลมคมมองคนทะลุปรูโปร่ง มิน่าเล่าตระกูลไป่ของท่านถึงยืนยงคงกระพันมาได้อย่างยาวนาน…” จ้าวอู่จี๋ที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยชมชมไป่ซิ่วซาน
เห็นได้ชัดว่า ไป่ซิ่วซานล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเฉินผิงแล้ว เขาถึงได้ถ่อมตนลงถึงเพียงนี้ การมี ‘ผู้บำเพ็ญเพียร’ (修真者) คอยหนุนหลัง ย่อมหมายถึงความแข็งแกร่งของตระกูลที่จะก้าวกระโดดขึ้นอย่างมหาศาล!
“ท่านเจ้
