“ท่านเจ้าตำหนักจ้าว ข้าก็แค่อยากจะเสวนากับมันสักสองสามคำ นี่นับว่าฝ่าฝืนกฎหมายบ้านเมืองด้วยรึ”
ฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยพลางแย้มรอยยิ้มหยันอย่างเปี่ยมเล่ห์!
จ้าวอู่จี๋มิได้เอ่ยคำใด ทว่าดวงตากลับสาดประกายเย็นเยียบจับจ้องฉินเสี่ยวเทียนอย่างไม่ลดละ!
“เจ้าอยากจะพูดสิ่งใดก็พูดมา…”
เฉินผิงสืบเท้าไปข้างหน้าสองก้าว ปรายตามองฉินเสี่ยวเทียนด้วยท่าทีเรียบเฉยพลางเอ่ยขึ้น!
ฉินเสี่ยวเทียนกวาดสายตาประเมินเฉินผิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา “ไอ้หนู ไม่ว่าเจ้าจะมีเบื้องหลังใหญ่โตมาจากไหน ทว่าในเมื่อเจ้ากล้าปลิดชีพหลานชายของข้า ตระกูลฉินย่อมไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้เป็นแน่! ในเมื่อเจ้าเหยียบย่างเข้ามาถึงเมืองหลวงแห่งนี้แล้ว ก็อย่าได้ฝันว่าจะได้เดินออกไปแบบมีชีวิต…”
เฉินผิงหาได้แยแสต่อคำขู่อาฆาตของฉินเสี่ยวเทียนไม่ ทว่าผู้คนรอบข้างที่ได้ยินกลับพากันตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี! พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้าจะเป็นผู้ลงมือสังหารฉินเฟิง!
นั่นคือคุณชายแห่งตระกูลฉินเชียวนะ! นึกจะฆ่าก็ฆ่าอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ทั้งยังกล้าแบกหน้ามาถึงเมืองหลวง ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเกินไปแล้ว!
ยามนั้น สายตาของฝูงชนจับจ้องมาที่เฉินผิงเป็นตาเดียวด้วยความใคร่รู้ในตัวตนของเขา ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่? ถึงได้กล้าเข่นฆ่าคนของตระกูลฉิน ท้าทายอำนาจอย่างไร้เกรงกลัว และเหตุใดทั้งผู้เฒ่าไป่ซิ่วซานรวมถึงเจ้าตำหนักจ้
