“โอ้! ไม่มีแล้วหรือ!”
สิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าทั้งหมด เป็นเพียงการฉายภาพในความทรงจำของนาง ซึ่งเป็นเพียงแค่เศษเสี่ยวเดียวเท่านั้น ฉะนั้นมันจึงได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีเดินหน้าต่อไป หลังจากนั้นก็เห็นปากบ่อน้ำแห่งหนึ่ง…
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้นเล็กน้อย และเฝ้ามองว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ซึ่งนี่ก็ไม่อาจทำให้นางหวาดกลัวได้อยู่ดี
บรรยากาศเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกมากยิ่งขึ้น และมู่เฉียนซีก็มองเห็นปราสาทที่ตั้งอยู่กลางหิมะหลังหนึ่ง
สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อมู่เฉียนซีมากเท่าไรนัก และหลังจากนั้นช่วงเวลาสำคัญก็ได้มาถึงแล้ว เพราะขณะนี้มีภูตผีปีศาจนานาชนิดทั้งบินและปีนป่ายออกมา พวกมันหมายจะเข้ามาพัวพันกับมู่เฉียนซี
“เกราะพลังวายุ!”
พวกมันนี้ไม่มีร่างจริง ฉะนั่นการป้องกันด้วยพลังวายุจึงไม่สามารถสกัดกั้นมันไว้ได้
พวกมันทำร้ายนางไม่ได้ แต่นางก็ไม่อยากให้สิ่งที่น่าขยะแขยงเหล่านี้มาสัมผัสนางเช่นกัน ฉะนั้นมู่เฉียนซีเลยหนีไป
แต่ไม่ว่านางจะหนีไปอย่างไร ต่างก็กลับมายังตำแหน่งเดิมอยู่ดี
มู่เฉียนซีบ่นพึมพำว่า “ผีอำอย่างนั้นหรือ?”
พลังจิตวิญญาณแผ่กระจายออกไป มู่เฉียนซีต้องการที่จะหาทางออก แต่ทว่ายิ่งเดิน มันกลับยิ่งหาทางออก
