วด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า “นายท่าน นะ…นี่มันเหมือนจะเป็นผีจริง ๆ เลย!”
อู๋ตี้และเสี่ยวหงยืนอยู่เบื้องหน้าของมู่เฉียนซี และจ้องมองไปยังผีที่น่าสังเวชตนนั้นอย่างระแวดระวัง
“แม่นางท่านนี้ ไปอยู่เป็นเพื่อนข้าที่สุสานของข้า ดีหรือไม่?”
เขาโบกมือเรียวยาวข้างนั้นเบา ๆ ทว่านั้นกลับไม่มีเลือดฝาดเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีค่อย ๆ เดินเข้าไปช้า ๆ หลังจากนั้นก็เอาพัดวิหคเฟิงหลิงของนางออกมา ‘โป๊ก!’ นางได้พุ่งทะยานออกไปและฟาดพัดวิหคเฟิงหลิงลงไปบนหัวที่เต็มไปด้วยผมอันยุ่งเหยิงนั้นอย่างจัง
“ดึกดื่นออกมาแสร้งทำตัวเป็นผีมันสนุกมากนักหรือ? เจ้าไม่อยากนอน แต่ข้ายังอยากนอนอยู่นะ! รีบปลดค่ายกลของเจ้าออกจากที่นี้ให้หมดเดี๋ยวนี้เลย!”
.
