ขณะนี้เป็นช่วงเวลาที่คนของเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์ผ่อนคลายมากที่สุด และหลังจากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ร้องไห้โฮออกมา
พวกเขาทั้งตื่นเต้น และทั้งเสียใจกับญาติพี่น้องที่ล่วงลับไปก่อนหน้านี้
เซี่ยซวีได้เอาบัวหิมะเก้าเซียนดอกนั้นมอบให้กับมู่เฉียนซี “สิ่งนี้เป็นของเจ้าแล้ว”
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็มอบมันให้กับว่านซือเยี่ยนแล้วกล่าวว่า “ให้เจ้า แล้วเจ้าก็อย่าลืมเรื่องที่รับปากข้าเอาไว้ด้วยล่ะ”
นางทำมันได้จริง ๆ ปัญหาที่ผ่านมานับพันปีแล้วเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์ก็ยังไม่สามารถแก้ไขได้ แต่นางกลับทำมันได้แล้ว
และยิ่งไปกว่านั้น นางยังได้ผู้ช่วยที่ทรงพลังมากมาอีกด้วย
แน่นอนว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนี้ และว่านซือเยี่ยนก็เตรียมที่จะเอาบัวหิมะเก้าเซียนไปส่ง เพื่อให้ถึงเร็วเท่าไรก็ยังดี
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “นักปรุงยาของพวกเจ้าอาจจะเก่งกาจมาก แต่ข้าก็ไม่ได้แย่เช่นกัน ยาขั้นเทวะนี้ต้องใช้ให้ถูกวิธีถึงจะมีประสิทธิภาพ อีกทั้งยังสามารถแสดงผลได้ดีมากยิ่งขึ้นด้วย หรือไม่เจ้าก็พาข้าไปดูคนป่วยคนนั้นก็ได้”
“ไม่ได้!” ว่านซือเยี่ยนปฏิเสธอย่างเด็ดขาดมาก
“ไม่ได้ก็ช่างเถอะ นี่คือคำแนะนำของข้าในการใช้ประโยชน์จากบัวหิมะเก้าเ
