ด้”
“นายน้อย ท่านให้คนนอกมาตามหาท่านหัวหน้าเผ่าได้อย่างไรขอรับ?” คนของเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์มีความระวังตัวต่อคนนอกเป็นอย่างมาก
“พวกเขาเก่งกาจมาก เจ้าดูสิแม้แต่โรคประหลาดของข้ากำเริบยังไม่เป็นอะไรเลย! และข้าก็เป็นห่วงท่านพี่มากจริง ๆ” เซี่ยหนิงกล่าว
ชายหนุ่มที่โตที่สุดในบรรดาพวกเขากล่าวว่า “ขอบคุณที่พวกท่านดูแลนายน้อยของพวกเรา อีกทั้งยังช่วยรักษาโรคให้นายน้อยพวกเราอีกด้วย และนี่ก็คือน้ำใจเล็กน้อยของพวกเราขอรับ”
แม้ว่าเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์จะซ่อนตัวมานับพันปีแล้ว แต่ในมือของพวกเขามีสมบัติอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
ว่านซือเยี่ยนกล่าวว่า “เรื่องตอบแทนนั้นช่างเถอะ แต่ข้าอยากจะสอบถามเรื่องสิ่งของบางอย่างกับพวกเจ้าสักหน่อย เมื่อถามเสร็จแล้วพวกเราก็จะไปทันที เพราะข้าก็ไม่ค่อยมีความสนใจต่อเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์ของพวกเจ้ามากเท่าไรนักหรอก”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้นเล็กน้อย นี่เจ้าเสแสร้งสินะ! เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเจ้ามีความสนใจในความมั่งคั่งของเผ่าราชันย์แห่งเหมันต์มากเพียงใด
“สิ่งของอะไรหรือ?”
ว่านซือเยี่ยนได้นำเอาภาพวาดที่มู่เฉียนซีวาดออกมา จากนั้นก็ถามว่า “พวกเจ้าเคยเห็นยาขั้นเทวะชนิดนี้ที่ธารน้ำแข็งเหนือ
