ญาณเหมันต์เป็นกังวลมากเลยทีเดียว
“เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะทำให้ลูกหมีอย่างเจ้าตายไปอีกตัวเป็นแน่” เสี่ยงหงกล่าวด้วยความโกรธเคือง
“ข้าไม่ใช่ลูกหมี ข้าคือลูกของเหมันต์ต่างหาก” หนุ่มน้อยผู้นั้นกล่าวตอบ
มู่เฉียนซีเดินออกมาแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้น เจ้าสามารถคืนเสี่ยวหงของข้ามาให้ข้าได้หรือไม่?”
หนุ่มน้อยผู้นั้นจ้องมองไปยังหญิงสาวแปลกหน้าที่ปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหันพลางกล่าวว่า “ที่แท้เจ้าหมูน้อยสีแดงตัวนี้ก็ชื่อว่าเสี่ยงหงนี่เอง! เป็นชื่อที่น่ารักมากจริง ๆ”
ตอนนี้เสี่ยวหงรู้สึกหดหู่ใจจะตายอยู่แล้ว ในฐานะที่มันเป็นสัตว์ตัวผู้ มันไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าชื่อเสี่ยวหงนี้จะดีตรงไหน
แม้ว่าหนุ่มน้อยผู้นี้จะชื่นชอบเสี่ยวหงมากเพียงใด แต่การอุ้มสัตว์วิญญาณของผู้อื่นไว้ตลอดเวลาก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรอยู่ดี ด้วยเหตุนี้เขาจึงมอบมันคืนให้กับมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกวักมือเรียกพวกของว่านซือเยี่ยนแล้วกล่าวว่า “นี่เป็นเหยื่อที่ไม่เลวเลย พวกท่านช่วยกันจัดการเจ้าหมีหิมะตัวนี้หน่อยสิ”
องครักษ์เหล่านั้นไม่ได้เคลื่อนไหว แต่กลับเป็นว่านซือเยี่ยนที่สาวเท้าเข้ามาในทันที
“แม้แต่สัตว์เทพระดับสองที่ตายแล้ว ก็ยังมีราคาที่สูงมากอ
