ยู่ดี! ผู้หญิงอย่างเจ้ารู้แต่เรื่องกินอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ความหมายของคุณชายว่านซื่อก็คือต้องการซื้อสัตว์เทพระดับสองตัวนี้หรือ เช่นนั้นก็เสนอราคามาเถอะ!”
ว่านซือเยี่ยนจ้องมองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “หนึ่งล้าน!”
“ไม่คุ้มราคาเลย กินมันกันเถอะ!”
“หนึ่งมื้อของเจ้าจะกินเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?”
“สถานที่ที่คุณชายว่านซื่อเชิญข้าไปกินข้าวก่อนหน้านี้แพงยิ่งกว่านี้อีกไม่ใช่หรืออย่างไร?”
“สามล้าน นี่คือขีดจำกัดของข้าแล้ว!” หากไม่ซื้อไว้แล้วต้องเห็นมันโดนกินเข้าไป เขาจะต้องทนไม่ไหวอย่างแน่นอน
“เอาล่ะ! เช่นนั้นข้าให้เจ้าก็แล้วกัน”
ว่านซือเยี่ยนได้ให้คนเก็บหมีหิมะตัวนี้ไป ส่วนหนุ่มน้อยผู้นั้นก็มองไปทางมู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าเป็นนักล่าที่มาล่าสัตว์ในธารน้ำแข็งเหนืออย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะเก่งมากเลย”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก อีกอย่างหนุ่มน้อยอย่างเจ้าควรจะกลับบ้านได้แล้วมิใช่หรือ! ถึงผู้พิทักษ์ของเจ้าจะเก่งกาจมาก แต่สัตว์เทพของธารน้ำแข็งเหนือแห่งนี้ก็จัดการไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ”
“ไปได้แล้ว อย่าเสียเวลาอีกเลย” ว่านซือเยี่ยนกล่าว
“ในหนังสือบอกว่าต้องทดแทนบุญคุณผู้ช่วยชีวิต ใน
