ในตอนที่พลังวิญญาณของมู่เฉียนซีถูกใช้ไปจนหมด พวกเขาก็ได้ลืมไปแล้วว่านางก็คือนักปรุงยาคนหนึ่งเช่นกัน
ถึงพลังวิญญาณจะหมดไปแล้ว แต่นางก็ยังมียาลูกกลอนอยู่!
ด้วยเหตุนี้มู่เฉียนซีจึงกลืนยาลูกกลอนลงไปขวดหนึ่งอย่างช่ำชอง
แววตาของว่านซือเยี่ยนจ้องเขม็งไปที่ยาขวดนั้น และปรารถนาที่จะจ้องยาขวดนั้นให้ทะลุไปเลยทีเดียว
“ยาลูกกลอนฟื้นฟูระดับสูงสุดของหอหมอปีศาจ ราคาเม็ดละหนึ่งหมื่นผนึกซวน หนึ่งขวดมีทั้งหมดสิบสองเม็ด และนางก็กินยามูลค่าหนึ่งแสนสองหมื่นผนึกซวนภายในอึดใจเดียวเท่านั้น” ว่านซือเยี่ยนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เมื่อได้ยินคำพูดของว่านซือเยี่ยน พวกเขาต่างก็ตกตะลึง
“หนึ่งแสนสองหมื่นหรือ! แม่นางมู่ยอมเสียมากเกินไปแล้ว”
“ไม่ใช่สิ! นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็น ว่าแต่ยาฟื้นฟูสามารถกินเช่นนี้ได้ด้วย”
“…”
และหลังจากนั้น พวกเขาก็เลือกที่จะหุบปากทันที
นั่นเป็นเพราะว่ากลิ่นอายบนร่างกายของนายน้อยมีบางอย่างที่เริ่มผิดปกติแล้ว!
ใช่แล้ว ตอนนี้ว่านซือเยี่ยนกำลังอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้จะสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว
และในตอนที่มู่เฉียนซีกลืนยาลงไปอีกสองขวด ว่านซือเยี่ยนก็รู้สึกว่าหัวใจของตนเองเริ่มกระตุก และหมัดก็กำ
