้นก็กล่าวว่า “เป็นของข้า เหตุใดจะต้องส่งให้เจ้าด้วย”
“ว่านซือเยี่ยน ถึงเจ้าจะขี้เหนียวก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับมาแย่งของที่เพื่อนร่วมเดินทางของเจ้าชอบ คนอย่างเจ้ารอครองโสดไปตลอดชีวิตเสียเถอะ!”
“มู่เฉินซี เจ้าที่ใช้ชีวิตอย่างหรูหราและสิ้นเปลืองขนาดนี้คงไม่มีผู้ใดเลี้ยงเจ้าได้หรอก ข้าว่าเจ้าจะขายไม่ออกเสียมากกว่า”
“ข้ามีคู่หมั้นแล้วเถอะ ฉะนั้นเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้คุณชายว่านซื่อมากังวลหรอก”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่มีคู่หมั้นหรือไงกัน?”
“เจ้าจะให้หรือไม่ให้กันแน่?”
“ดอกไม้ดอกหนึ่ง จ่ายด้วยยาลูกกลอนสิบขวด”
“ได้ ตกลงรับข้อเสนอ!” แม้ว่าว่านซือเยี่ยนจะเป็นพ่อค้าหน้าเลือดจอมละโมบ แต่มู่เฉียนซีกลับตอบรับอย่างรวดเร็วมากอยู่ดี
และธุรกิจในคราวนี้ ก็ได้กำไรมากเลยทีเดียว
แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าไม่เจ็บปวดใจเลยแม้แต่น้อย ว่านซือเยี่ยนกลับรู้สึกว่าตนเองไม่ประสบความสำเร็จมากเท่าไรนัก
อย่างไรเสียเมื่อไรที่มู่เฉียนซีเจอสมุนไพรวิญญาณ ว่านซือเยี่ยนก็จะต้องนำหน้าไปก้าวหนึ่งให้ได้
แม้ว่าความต้องการสมุนไพรวิญญาณของมู่เฉียนซีจะทำให้นางต้องนำเอายาลูกกลอนออกมา แต่นางก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้น่ารักมากเกินไป
