คงต้องพิจารณาให้ดีแล้วล่ะ ว่าหอหมอปีศาจเหมาะสมที่จะร่วมมือหรือไม่?”
มู่เฉียนซีไม่เพียงแต่ไม่พูดอะไรเท่านั้น นางยังคงทำเป็นไม่สนใจอะไรอีกด้วย
และเมื่อว่านซือเยี่ยนยิ่งเห็นมู่เฉียนซีสิ้นเปลืองยาลูกกลอนมากขึ้นเท่าไร แรงกดดันของเขาก็ยิ่งต่ำลงมากขึ้นเท่านั้น
ในตอนนั้นเองพวกเขาก็เห็นว่าบนกองหิมะกองหนึ่งนั้น มีดอกไม้สีเหลืองดอกเล็ก ๆ ดอกหนึ่งอยู่ ซึ่งมันดูแล้วธรรมดาเป็นอย่างมาก
แต่ทว่ามันกลับทำให้ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกาย และนางก็เคลื่อนไหวทันที
ว่านซือเยี่ยนเป็นคนที่ช่างสังเกตคนหนึ่ง ฉะนั้นเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของมู่เฉียนซี เขาก็ไล่ตามร่างเงาของมู่เฉียนซีไปอย่างไม่พูดไม่จา
และเก็บเกี่ยวมันทันที!
ว่านซือเยี่ยนไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคือยาอะไร แต่ในเมื่อมู่เฉียนซีชอบ มันก็ต้องเป็นสิ่งของที่มีค่าอยู่แล้ว
และตราบใดที่มันเป็นของมีค่า เขาก็ชอบทั้งนั้นแหละ!
เพราะนางประมาทไปชั่วขณะหนึ่ง จึงทำให้ว่านซือเยี่ยนชิงแย่งดอกเวยเสวี่ยธรรมดาดอกนี้ไปได้ และนั่นก็ทำให้มู่เฉียนซีโมโหมากจริง ๆ!
“เจ้ารู้หรือว่านี่คืออะไร? จะมาแย่งไปทำไม ส่งมานี่!”
ว่านซือเยี่ยนเก็บสมุนไพรวิญญาณนั้นเข้าไปในมิติด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ หลังจากนั
