“เหอะ ๆ ๆ! เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว” มู่เฉียนซีหัวเราะเยาะ
ธารน้ำแข็งเหนือที่อยู่ในดินแดนทางทิศเหนือของราชวงศ์ตงหวงนั้นเป็นสวรรค์สำหรับนักผจญภัยมากมาย นอกจากหมาป่าหิมะแล้วยังมีเจ้าตัวที่เป็นอันตรายอยู่อีกไม่น้อยเลยด้วย
เพียงแต่ความสามารถของมู่เฉียนซียังไม่เพียงพอ ฉะนั้นในการลงมือแต่ละครั้งทำให้นางใช้ยาลูกกลอนไปไม่น้อยเลยทีเดียว
ว่านซือเยี่ยนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ เขาจึงกล่าวว่า “มู่เฉินซี เจ้ามาเพื่อช่วยข้าหายา! ฉะนั้นหลังจากนี้ไปเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เคลื่อนไหวใด ๆ อีกแล้ว”
“ข้าจะเคลื่อนไหวหรือไม่มันก็เป็นเรื่องของข้า นายน้อยเช่นเจ้าสนใจแม้แต่เรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?”
“ในเมื่อเจ้าไม่สามารถเอาชนะจนปลิดชีพสัตว์วิญญาณได้ ถึงจะสิ้นเปลืองพลังวิญญาณก็ช่างมันเถอะ แต่นี่มันยังสิ้นเปลืองยาด้วย!”
“ก็ข้ามียาลูกกลอนมากมายนี่นา! และหลังจากที่เจ้ากับหอหมอปีศาจของข้าร่วมมือกันแล้ว เจ้าอยากจะใช้ยาน้ำดื่มแทนน้ำหรืออยากจะใช้ยาลูกกลอนเล่นแทนเม็ดทรายก็ได้ทั้งนั้น! ตอนนี้เจ้ารู้ถึงประโยชน์ในการร่วมมือกับหอหมอปีศาจของข้าแล้วหรือยังล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ว่านซือเยี่ยนกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าของหอหมอปีศาจสิ้นเปลืองเช่นนี้ ข้า
