วลาค่ำคืนต่อจากนั้นก็เงียบสงบเป็นอย่างมาก
แสงแดดแรกแห่งรุ่งอรุณได้ส่องสว่างไปบนหิมะ พร้อมกับแสงสีทองที่เปล่งประกายเจิดจรัส
แน่นอนว่าสิ่งที่เปล่งประกายที่สุดก็คือว่านซือเยี่ยนผู้นี้ และเขาที่ยืนเจิดจ้าอยู่ข้างหน้าของมู่เฉียนซี ก็ได้ทำให้นางตาลายไปชั่วขณะ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ว่านซือเยี่ยน เจ้าควรจะดีใจที่เจ้าหน้าตางดงาม! มิเช่นนั้นหากเจ้าแต่งตัวเช่นนี้เดินไปบนท้องถนน คาดว่าจะต้องถูกทุบตีเป็นแน่”
“เพราะนายน้อยอย่างข้าหน้าตาดี ฉะนั้นจึงเหมาะสมที่จะแต่งกายอย่างงดงามเช่นนี้ เจ้าอิจฉาอย่างนั้นหรือ?” ว่านซือเยี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
