าไม่ต้องจ่ายค่าอาหารใช่หรือไม่!”
“แม่นาง แน่นอนว่าไม่ต้องขอรับ! ทุกครั้งที่คุณชายว่านซื่อมามักจะลงบัญชีเอาไว้เสมอ และพอถึงตอนสิ้นปีเขาก็จะส่งคนมาจ่ายทีเดียวขอรับ” เจ้าของร้านกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ท่านตาก็ลำบากเช่นกันสินะ!”
เห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าเขาเป็นถึงนายน้อยของสมาคมการค้าเฉินซี แต่แค่อาหารพื้นบ้านธรรมดายังต้องลงบัญชีไว้เลยหรือ?
คาดว่าเงินที่ส่งมาจัดการบัญชีทุกสิ้นปีก็คงไม่ใช่เงินของเขาเองเช่นกัน แต่เป็นการจับผู้โชคร้ายสักคนมาจัดการบัญชีแทนเสียมากกว่า!
หลังจากที่มู่เฉียนซีพูดชื่อยาขั้นเทวะออกมาได้อย่างแม่นยำ และแม้ว่าจะยังตามหาบัวหิมะเก้าเซียนไม่เจอ แต่ว่านซือเยี่ยนก็ได้ดำเนินการให้อย่างรวดเร็วฉับไวแล้ว
ด้วยอำนาจของเงินจึงสามารถทำอะไรก็ได้ บวกกับการดำเนินการภายใต้ฝีมือของว่านซือเยี่ยน จึงทำให้สามารถหาข่าวคราวของยาขั้นเทวะระดับสูงสุดตัวนี้มาได้แล้วจริง ๆ
มีคนพบเห็นมันอยู่ที่ธารน้ำแข็งเหนือ และธารน้ำแข็งเหนือแห่งนั้นก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่อีกด้วย
จากนั้นว่านซือเยี่ยนก็ได้มาหามู่เฉียนซีอย่างรีบร้อน “รีบขึ้นรถมาเร็ว!”
“อย่าเลยดีกว่า! ข้าจะเดินออกไปจากเมืองเอง เจ้ารอข้าอยู่นอกเมืองก็พอแล้ว! ข้าไม
