อวดความร่ำรวยและยังขี้งกสุด ๆ อีกด้วย
“ออกเดินทางได้!”
การไปยังธารน้ำแข็งเหนือในครั้งนี้ ว่านซือเยี่ยนได้รีบเร่งมาพร้อมกับกลุ่มหัวกะทิชั้นยอดกลุ่มหนึ่ง และยิ่งเข้าใกล้ธารน้ำแข็งเหนือมากเท่าไร อุณหภูมิก็ยิ่งลดต่ำลงมากเท่านั้น
หลังจากที่มาถึงพื้นที่ต้องห้ามวายุหิมะแล้ว พวกเขาก็ไม่อาจบินอยู่กลางอากาศได้อีกต่อไป พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่ร่อนลงเท่านั้น
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พลังวิญญาณที่ธารน้ำแข็งเหนือแห่งนี้ถือว่าไม่เลวเลย ในเมื่อยาขั้นเทวะสามารถเติบโตได้ก็แสดงว่าสมุนไพรวิญญาณอื่นก็น่าจะมีเช่นกัน ฉะนั้นบัวหิมะเก้าเซียนเป็นของเจ้า ส่วนสมุนไพรวิญญาณอื่น ๆ เป็นของข้า”
“ใครเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าก็เป็นของคนนั้น” เห็นได้ชัดว่าว่านซือเยี่ยนไม่เห็นด้วยกับคำแนะนำของมู่เฉียนซีเลย
“ข้านำทางพวกเจ้ามาเก็บสมุนไพรวิญญาณท่ามกลางพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหิมะเช่นนี้แล้ว เจ้ายังคิดที่จะมาแย่งชิงสมุนไพรวิญญาณกับข้าอีกอย่างนั้นหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างโกรธเคือง
“แล้วมันจะทำไมล่ะ? หากเจ้าแย่งไม่ทันก็เพราะว่าเจ้าช้าเกินไปเท่านั้นเอง” สำหรับสิ่งของก่อนหน้านี้ ว่านซือเยี่ยนไม่คิดที่จะปล่อยให้คนอื่นเอาไปได้แม้แต่ใบเดียวแน่นอน
ที่ธารน้ำแข็ง
