ใช้สายตาที่ราวกับจะฆ่าคนได้ก็มิปานจ้องมองอยู่ แต่เขาก็ยังคงสามารถยืนหยัดต่อไปได้
สุดท้ายแล้วมู่เฟิงหลิก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ข้าให้จะให้สามทางเลือกแก่เจ้า หนึ่งคือถูกข้าโยนออกไป สองคือถูกข้าต่อยหน้าแล้วโยนออกไป สามคือไสหัวออกไปด้วยตนเอง”
กำปั้นของมู่เฟิงหลิงลั่นเป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกมา และจูเชว่ที่ไม่อยากให้ใบหน้าอันงดงามจนล่มเมืองได้ของเขานี้ต้องถูกทุบตีจนซีซีจำไม่ได้ เขาจึงรีบเผ่นแน่บออกไปอย่างรวดเร็ว
“ซีซี อย่าลืมคิดถึงข้าด้วยนะ!” หลังจากที่หนีออกไปไกลมากแล้ว เสียงของจูเชว่ก็ลอยขึ้นมา
“วอนซะแล้ว!” เมื่อมู่เฟิงหลิงได้ยิน ก็โมโหมากจนอยากจะไล่ตามไปทุบจูเชว่อีกสักทีจริง ๆ
แต่มู่เฉียนซีกลับดึงมู่เฟิงหลิงเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว “อารองอย่าโมโหไปเลยเจ้าค่ะ นี่เป็นแค่นิสัยของจูเชว่เท่านั้นเอง”
มู่เฟิงหลิงมองไปไกล จากนั้นแววตาก็มืดลง พลางกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ ที่นี่มีสุราบ้างหรือไม่? อาการบาดเจ็บของข้าฟื้นฟูจนดีขึ้นมากแล้ว น่าจะดื่มพวกสุราได้แล้วล่ะ”
“แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว ที่นี่มีสุราอยู่ทุกประเภท ข้าจะพาท่านไปโรงเก็บสุรา ท่านเลือกได้เองเลยเจ้าค่ะ” มู่เฉียนซีกล่าว
“ตกลง!”
“แต่ว่าอารอง ท่านเป็นอะไร
