หรือเจ้าคะ? ดูท่านไม่มีความสุข หรือท่านอยากจะไปอีกแล้วหรือ?” มู่เฉียนซีกล่าวถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ข้ารับปากซีเอ๋อร์แล้ว ว่าจะไม่ไปไหนแน่นอน เพียงแต่พอเห็นเจ้าพวกเด็กบ้านั่นแล้วก็คิดถึงเพื่อนเก่าขึ้นมาน่ะ”
ในตอนที่ยังเยาว์วัย สวมเครื่องแต่งกายอันงดงาม ขี่อาชาแสนองอาจ พวกเขาได้ฝึกฝนหาประสบการณ์จากกองทัพไปด้วยกัน แต่กลับเป็นเพราะความทะเยอทะยานของเจ้าสารเลวเหล่านั้น ทำให้พวกเขาต้องตายจนสิ้น
มีพวกเขาบางส่วนที่ถูกศัตรูสังหารไปในระหว่างการสู้รบ และเพื่อที่จะปกป้องพี่ใหญ่กับพวกเขาถึงต้องบาดเจ็บสาหัสจนตายไป นอกจากนี้ยังเพื่อที่จะคุ้มครองพวกเขาด้วย…
ด้วยกลิ่นหอมหวนของสุราอันหอมกรุ่น ทำให้มู่เฟิงหลิงหลุดออกมาจากห้วงแห่งความคิด
ดวงตาคู่นั้นของมู่เฉียนซีชื้นขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอารองเศร้าโศกถึงเพียงนี้นางก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก และคิดว่าท่านพ่อก็คงไม่มีทางลืมรอยแผลนี้ได้เช่นกัน
“อารอง ท่านดื่มเถอะเจ้าค่ะ! และเอาเก็บกลับไปด้วย”
มู่เฟิงหลิงกล่าวว่า “ข้าดื่มคนเดียวได้ ซีเอ๋อร์ไปทำงานเถอะ! ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
มู่เฉียนซีรู้ดีว่าอารองต้องการพื้นที่สำหรับระบายอารมณ์เพียงลำพัง จึงได้พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เจ้าค่ะ!”
หลังจากที
