วันรุ่งขึ้น มู่เฟิงหลิงตื่นขึ้นมาอย่างมีชีวิตชีวา และนอกจากนี้ยังไม่มีความรู้สึกปวดศรีษะราวกับจะแตกที่มักจะเกิดหลังอาการเมาค้างอีกด้วย
ภายในใจของเขาตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย เพราะตอนที่อยู่ในดินแดนทั้งสี่ทิศเขาถูกควบคุมอยู่ตลอด อีกทั้งยังสูญเสียความทรงจำ และตกอยู่ในสถานที่ที่อันตรายอีกด้วย
หลังจากที่มายังแดนซวนเทียนก็ถูกเผ่าคำสาปไล่ล่าอยู่เสมอ ซึ่งทำให้อยู่ในสภาวะตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา และไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้มานานมากแล้ว
“อารอง ดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ?” มู่เฉียนซีเดินเข้ามา
“อื้ม! ดีขึ้นบ้างแล้ว ต้องขอบคุณยาน้ำที่ซีเอ๋อร์ให้ข้ามาจริง ๆ”
มู่เฟิงหลิงมองไปทางมู่เฉียนซีที่ยืนย้อนแสงอยู่ที่ประตูทางเข้า ภายในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นราวกับดวงอาทิตย์ก็มิปาน จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มีซีเอ๋อร์อยู่เคียงข้าง อารองรู้สึกดีมากจริง ๆ มันยอดเยี่ยมมาก!”
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันเจ้าค่ะ” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ในวันที่สองชิงหลงก็ได้ส่งข่าวมา ว่าเขาได้ส่งคนมาเป็นผู้นำทางให้มู่เฉียนซี และคนผู้นั้นก็ได้มาถึงหอหมอปีศาจเรียบร้อยแล้ว
และตอนนี้ว่านซือเยี่ยนก็กำลังอยู่ที่เมืองปิงหวางในดินแดนทางตอนเหนือ
