เขามีความรู้สึกที่พิเศษต่อซีซีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่อารองมู่ผู้นี้กลับมีสายตาที่แหลมคมมากเลยจริง ๆ!
จูเชว่ได้แต่บ่นพึมพำอยู่ในใจว่า หลังจากที่มีอารองมู่เข้ามาการใกล้ชิดกับซีซี และทำให้ซีซีชอบก็ยิ่งเป็นเรื่องยากสำหรับเขามากขึ้นไปอีก
จูเชว่ไม่สามารถที่จะคีบอาหารให้กับซีซีได้ เช่นนั้นเขาจึงทำได้แค่เพียงกินอาหารและชื่นชมซีซีต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน
“ซีซีอันนี้อร่อยมากเลย ข้าไม่เคยกินอาหารที่รสชาติอร่อยเช่นนี้มาก่อนจริง ๆ!”
“มีรสชาติมาก”
“ช่างหอมเหลือเกิน”
ไม่ว่าจะเป็นคำใดที่สามารถใช้บรรยายความอร่อยของอาหารได้ จูเชว่ล้วนหยิบยกขึ้นมาใช้จนหมด
ในบรรดาพวกเขา ไป๋เจ๋อนั้นนิ่งสงบมากที่สุด ส่วนฉงหมิง ทันทีที่กัดเข้าไปคำใหญ่ก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก
และหลังจากที่กินเข้าไปอีกคำ เขาก็ตื่นตกใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!
มันอร่อยมากจริง ๆ เพียงแต่เขาไม่มีทางที่จะทำให้ผู้หญิงคนนี้ภูมิใจเกินไปแน่นอน ดังนั้นเขาจึงกินมันด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์แล้วเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ภายในใจ โดยที่ไม่พูดอะไรสักคำเดียว
และชิงหลงที่ยังไม่ทันได้กิน แต่กลับได้ยินเสียงพูดเจื้อยแจ้วของจูเชว่ก็อดกล่าวขึ้นมาไม่ได้ว่า “จูเชว่ เจ้าจะเสียงดังมากเกินไปแล้ว!
