นมานานแล้ว และคาดว่าพวกเขาน่าจะเติบโตกันมาเช่นนี้เหมือนกัน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสียเวลากันมามากแล้ว มิเช่นนั้นเดี๋ยวอาหารที่ข้าทำเอาไว้เต็มโต๊ะมันจะเย็นชืดหมดเสียก่อน”
“อะไรนะ? ซีซีลงมือทำด้วยตนเองหรือ ดูเหมือนว่าข้าจะมาได้ถูกเวลามากจริง ๆ!”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จูเชว่ก็ไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจชิงหลง และเอาแต่ต้องมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะเหล่านี้ด้วยแววตาที่ลุกวาว
ไป๋เจ๋อนั่นยังคงเรียบเฉยเป็นอย่างมาก
ฉงหมิงจ้องมองไปยังอาหารมื้อใหญ่ที่น่าอร่อยบนโต๊ะอย่างสงสัย ผู้หญิงคนนี้ทำอาหารเป็นด้วยหรือ จะกินได้หรือไม่นะ?
ส่วนชิงหลง เขากำลังสงสัยอยู่ ว่าผู้หญิงคนนี้ได้วางยาพิษเอาไว้หรือไม่?
มู่เฟิงหลิงกล่าวอย่างไม่พอใจ “เห็นอยู่ชัด ๆ มิใช่หรือว่าซีเอ๋อร์ทำให้ข้าโดยเฉพาะ?”
“อารอง พวกเราสองคนกินกันไม่หมดหรอกเจ้าค่ะ ท่านคงไม่อยากให้ผลงานของข้าสูญเปล่าหรอกใช่หรือไม่?” มู่เฉียนซีทำได้เพียงแค่เกลี้ยกล่อมอารองของนางเท่านั้น และคิดว่าเย็นนี้ค่อยทำอาหารมื้อเย็นเพิ่มให้อารองอีกก็พอแล้ว
“ที่ซีเอ๋อร์พูดก็ถูก!”
หลังจากที่เริ่มกินอาหารกันแล้ว มู่เฟิงหลิงก็ได้คีบอาหารให้กับมู่เฉียนซี ส่วนจูเชว่ก็อยากที่จะคีบอาหารให้ด้วยเช่นกัน
