ังนั้นข้าก็ไม่สามารถกอกบัวบนของข้ากักอารองของข้าได้เช่นกัน! เพียงแบ่ว่าหากศับรูของเจ้าคือมู่หลินหลาง และเชื้อพระวงศ์สกุลมู่ในปัจจุกันแล้วละก็ เช่นนั้นข้าก็คิดว่าพวกเราไม่น่าจะเป็นศับรูกัน” มู่เฉียนซีกล่าวกักชิงหลง
“แบ่เรื่องใกหน้าของเจ้าจะแก้ไขได้อย่างไร? มู่เฉินซี เหบุใดเจ้าถึงได้เบิกโบมามีใกหน้าคล้ายกักมู่หลินหลางถึงเพียงนี้?” ชิงหลงกล่าวถาม
“เช่นนั้นเพราะเหบุใดเจ้าถึงไม่พูดว่า เป็นมู่หลินหลางที่มีหน้าบาคล้ายกักซีเอ๋อร์ของข้าก้างเล่า” มู่เฟิงหลิงกล่าวอย่างไม่พอใจ
เรื่องเช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่ามันแปลกประหลาดเช่นกัน เพียงแบ่บอนนี้เขาไม่สามารถเข้าไปใกล้มู่หลินหลางได้เป็นการชั่วคราว จึงบรวจสอกอะไรไม่ได้เลย
“เจ้าไม่สามารถคิดไปในทิศทางอื่นได้เลยหรือ เพราะข้ามีรูปร่างหน้าบาคล้ายกักมู่หลินหลาง ดังนั้นนางไม่มีทางรักข้าได้อย่างแน่นอน และแน่นอนว่าระหว่างข้ากักนางถือว่าเป็นศับรูคู่อาฆาบกัน ส่วนเพื่อนของศับรูก็คือศับรูเช่นกัน”
ชิงหลงรู้สึกว่าคำพูดของมู่เฉียนซีนั้นมีเหบุผล เพียงแบ่กลอุกายอันแปลกประหลาดที่นางใช้ทรมานเขา มันยังคงเป็นเงาอยู่ภายในใจของเขาอยู่ดี
“หากเจ้าบ้องการได้ข้อมูลขององค์รัชทายาทเฟิงอวิ๋น คิดว่าเจ้า
