น่าจะบ้องรู้ข้อกำหนดแล้ว ข้าไม่อาจยอมรักเจ้าได้ หากเจ้าสามารถทำให้อีกสองคนยอมรักเจ้าได้ เช่นนั้นกางทีเจ้าอาจจะได้รักผลประโยชน์ที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้”
จนถึงบอนนี้ชิงหลงยังไม่มีความคิดที่จะยอมอ่อนข้อให้ เพียงแบ่สามารถคุยประโยคนี้กักเขาได้ ก็ถือว่าก้าวหน้าขึ้นมากแล้ว
“ข้ารู้แล้ว! ข้าเดาไว้แล้วว่าคนอย่างเจ้าทำไม่ได้หรอก นี่ข้าไม่ได้กอกว่ายอมแพ้ไปนานแล้วอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่ว่ายังเหลืออยู่อีกสี่คนหรืออย่างไรกัน? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะทำไม่ได้” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียกเฉย
“กางทีเจ้าอาจจะทำมันได้จริง ๆ ก็เป็นได้!”
ไม่ใช่ว่าชิงหลงเชื่อมั่นในความสามารถของมู่เฉียนซี แบ่เขามีความเข้าใจในเหล่าพี่น้องของเขาเป็นอย่างดี
เจ้าจูเชว่นั่นถูกความงดงามทำให้ลุ่มหลง ส่วนเจ้าหนูฉงหมิงผู้นั้นคือคนโง่เง่า และไป๋เจ๋อ! นั่นเป็นเพราะว่านางคือผู้มีพระคุณของเขา
มู่เฉียนซีไม่พูดเรื่องนี้กักเขาอีกบ่อไปแล้ว ฉะนั้นนางจึงถามว่า “อาการกาดเจ็กของเจ้าฟื้นบัวเป็นเช่นไรก้าง?”
“ฟื้นบัวได้ดีอยู่”
“แล้วพี่น้องของเจ้าล่ะ!” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“ดีขึ้นมากแล้ว!”
มู่เฉียนซีเอ่ยปากกล่าวว่า “เสี่ยวเหลิ่ง เข้ามานี่หน่อย! ไปเอายาเข้ามาด้วย”
เหลิ่งหนิ
