ับอวี้เซิงรู้สึกโกรธเจ้าพวกสารเลวเหล่านั้นเป็นอย่างมาก แต่ในเมื่อมู่เฉินซีไม่ได้บอกให้โจมตี พวกนางจึงไม่เข้าไปต่อสู้กับพวกเขาอย่างหุนหันพลันแล่นอยู่แล้ว
หญิงสาวที่ได้รับบาดเจ็บจนอ่อนแอของสำนักหลินเยว่เหล่านั้นต่างเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า สามารถทำให้นางสาวน้อยสารเลวอย่างมู่เฉินซีผู้นี้เสียเปรียบได้โดยไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริง ๆ
น่าเสียดายที่ตอนนี้กำลังคนของพวกนางไม่เพียงพอ อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บอีกด้วย ดังนั้นพวกนางจึงไม่สามารถจัดการมู่เฉินซีในทันทีได้
“ทุกท่าน พวกเราเข้าไปกันเถอะ!”
“ตกลง!”
อวี้เซิงและอวี้เกอรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “หากต่อสู้กับพวกเขาก็เสียเวลาเปล่า ไม่สู้ไปจัดการกับสัตว์วิญญาณโบราณอีกตัว และหลังจากนั้นก็เข้าไปถีบส่งพวกเขาออกมาทีละคนไม่ดีกว่าหรือ เพราะคราวหน้าพวกเขาจะไม่ได้โชคดีเช่นนี้อีกแล้ว”
“ที่แม่นางมู่กล่าวมาก็ถูกต้อง เราแค่ทุบตีพวกเขาแล้วโยนออกมาเท่านั้น และด้วยความสามารถของพวกเขาไม่มีทางจัดการสัตว์วิญญาณโบราณตัวที่สองได้แน่ เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่รอความตายเท่านั้น!” อวี้เซิงกล่าว
“แต่ว่า…ท่านพี่ แม่นางมู่ ท่านดูข้างหน้า
